A Dose of Cath

នៅក្នុងប្លុកមុនៗរបស់ខ្ញុំ យើងបានសិក្សាអំពីអំពើហិង្សាលើផ្លូវភេទ ការបៀតបៀនផ្លូវភេទ ថាតើអ្នកណា ខ្លះជាជនរងគ្រោះ និង អ្នកប្រព្រឹត្តនៃអំពើទាំងនេះ។ អ៊ីចឹង ថ្ងៃនេះយើងនឹងបន្តពិភាក្សាអំពីប្រធានបទនេះ ជាមួយនឹងពាក្យដែលយើងតែងតែនិយាយថា «ការបំពានខាងផ្លូវភេទ»។ ដូចនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមវែក ញែក អត្ថន័យរបស់ពាក្យនេះ ពីព្រោះខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញមនុស្សច្រើនណាស់ដែលប្រើពាក្យនេះមិនត្រឹមត្រូវ ឬ ប្រើប្រាស់ពាក្យនេះជំនួសពាក្យមួយទៀតដែលមិនមានអត្ថន័យដូចគ្នាទាល់តែសោះ។ ទាល់តែ ពេល ដែល យើងដឹងពីអត្ថន័យរបស់ពាក្យទាំងនេះ ទើបយើងអាចយល់ពីបញ្ហានៅជុំវិញ អំពើហិង្សាលើ ផ្លូវភេទបានច្បាស់លាស់។ ខ្ញុំតែងតែជឿជាក់ថា យើងគួរព្យាយាមរៀនសូត្រពីបញ្ហាមួយឲ្យបានអស់ ពី សមត្ថភាពមុននឹងពេលដែលយើងវាយតម្លៃទៅលើវា ឬ បង្កើតមតិជុំវិញបញ្ហាទាំងអស់នោះ។ ហើយ អត្ថបទនេះគឺជាកំណត់ត្រានៃអ្វីដែលខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវឃើញទៅលើប្រធានបទនេះ។

[English Below] នៅថ្ងៃទី ២៨ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ២០១៨ អង្គការ Marie Stopes Cambodia បានបើកសម្ភោធយុទ្ធនាការមួយដែលមានបំណងចង់លើកកម្ពស់ការយល់ដឹងរបស់ស្រ្តីអំពីសិទ្ធិបន្តពូជ និង សិទ្ធិក្នុងការសម្រេចចិត្ត ដែលមានឈ្មោះថា « សិទ្ធិក្នុងការជ្រើសរើស » ។ យុទ្ធនាការនេះតម្រង់ទិសដៅរបស់ខ្លួនទៅកាន់ការជម្រុញឲ្យស្រ្តីធ្វើការសម្រេចចិត្តទៅលើរាងកាយរបស់ខ្លួន និង ផ្ទៃពោះរបស់ខ្លួន ក៏ដូចជាផ្តល់ព័ត៌មានពេញលេញ និង គ្រប់គ្រាន់អំពីការរំលូតកូន ដែលជានីតិវិធីវះកាត់មួយដែលស្របច្បាប់ និងប្រកបដោយសុវត្ថិភាពប្រសិនបើអនុវត្តដោយបុគ្គិលិកសុខាភិបាល និង គ្លីនិក ប្រកបដោយជំនាញ និង វិជ្ជាជីវៈ។ និយាយឲ្យខ្លីទៅ យុទ្ធនាការនេះគាំទ្រ និង លើកទឹកចិត្តឲ្យស្រ្តីមានសិទ្ធិសេរីភាពក្នុងការសម្រេចចិត្ត និង ទទួលបានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់។

ការ រក ស៊ី ផ្លូវ ភេទ ត្រូវ បាន គេ ចាត់ ទុក ថា ជា ការងារ ដែល មាន អាយុ កាល ចំណាស់ ជាង គេ ក្នុង ពិភពលោក។ ទោះ ជា យ៉ាង នេះ ក៏ ដោយ ក៏ មនុស្ស ភាគ ច្រើន នៅ តែ មើល ងាយ ស្រ្តី (ឬ បុរស) ដែល រក ស៊ី ផ្លូវ ភេទ ហើយ គិត ថា ការងារ នេះ ជា ការងារ ដែល ថោក ទាប និង កង្វក់។ ប៉ុន្តែ ពេល ដែល យើង គិត មក វិញ តើ ការ រក ស៊ី ផ្លូវ ភេទ ខុស ពីការងារ ផ្សេង ទៀត ត្រង់ ណា?

នេះ​ជា​លើក​ទី​៣​ហើយ ដែល​ខ្ញុំ​សរសេរ​ពី​បញ្ហា​រំលោភ​ផ្លូវ​ភេទ​​នេះ។ លើក​ទី​មួយ​គឺ “Slut-shaming and victim-blaming” ហើយ​លើក​ទី​ពីរ​គឺ “‘No sir, I did not ask to be raped,’ –The spread of rape culture” ។ លើក​នេះ ខ្ញុំ​ចង់​និយាយ​បញ្ហា​នេះ​ម្តង​ទៀត ដោយ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន​នេះ Brock Turner ដែល​ជា​សិស្ស​សាកលវិទ្យាល័យ Stanford ត្រូវ​បាន​ជាប់​ទោះ​ចំនួន​៦​ខែ ក្នុង​ករណី​ប៉ុន​ប៉ង​រំលោភ​អ្នក​ដែល​ស្រវឹង ការ​បៀត​បៀន​កេរ្តិ៍​ខ្មាស​អ្នក​ស្រវឹង និង​ការ​បៀត​បៀន​កេរ្តិ៍​ខ្មាស​អ្នក​ដែល​សន្លប់​មិន​ដឹង​ខ្លួន។ ព័ត៌មាន​បន្ថែម​របស់​ករណី​នេះ គឺ​មាន​នៅ​ខាង​ក្រោម​អត្ថបទ។ អ្វី​ដែល Turner បាន​ធ្វើ គឺ​មិន​សម​នឹង​ជាប់​ទោស​ត្រឹម​តែ​៦​ខែ​ឡើយ ព្រោះ​គេ​បាន​បំផ្លាញ​ជីវិត​របស់​អ្នក​រងគ្រោះ​ទាំង​ស្រុង។ តាម​ច្បាប់​ប្រទេស​ខ្មែរ ត្រូវ​ជាប់​ទោស​ ពី​៥​ទៅ​១០​ឆ្នាំ ប៉ុន្តែ​ករណី​លំអៀង​ទៅ​ខាង​ជន​ល្មើស​ករណី​រំលោភ​ គឺ​មាន​ច្រើន​ករណី​ណាស់ មិន​ថា​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក ឬ​នៅ​ប្រទេស​ខ្មែរ​ទេ។ កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១៣ កាសែត Cambodia Daily បាន​ចុះ​ផ្សាយ​ពី​របាយការណ៍​របស់ UN ដែល​បញ្ជាក់​ថា មនុស្ស​ប្រុស​ខ្មែរ​១​ក្នុង​ចំណោម​៥​នាក់​ធ្លាប់​ចាប់​រំលោ...

តាម​ពិត​ទៅ ខ្ញុំ​ត្រូវ​សរសេរ​អត្ថបទ​ពី​គោល​គំនិត​ខ្មែរ​យើង ទៅ​លើ​ការ​លែង​លះ​គ្នា ប៉ុន្តែ​ចៃដន្យ​អី ពេល​ដែល​បើក Facebook មើល​ទៅ ក៏​ឃើញ​មាន Page មួយ គាត់​បាន​បង្ហោះ​រូប​ខាង​ក្រោម​នេះ៖

តាំង​ពី​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ក្រោម​គំនាប​សង្គម​ដែល​តម្រូវ​ថា ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​រៀប​ការ និង​មាន​កូន​នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​ពេញ​វ័យ ជា​ពិសេស​ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ជា​ស្រី ។ ប៉ុន្តែ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធំ​ ខ្ញុំ​ស្គាល់​ពី​ពិភព​ខាង​ក្រៅ ខ្ញុំ​ស្វែង​យល់​ពី​ខ្លួន​ឯង ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គោល​ដៅ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ត្រូវ​រៀប​ការ និង​មាន​កូន?

បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ពី​បទ «អា​មុំ​ពុំ​ពីត» កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​អាទិត្យ​មុន អ្នក​អាន​ក៏​បាន​ឲ្យ​គំនិត​ថា​ខ្ញុំគួរ​សរសេរ​ពី​បទ « First Lady » របស់ Tena ។ និយាយ​តាម​ត្រង់​ទៅ បើ​ប្រៀប​ធៀប​បទ​នេះ ជាមួយ​នឹង បទ​របស់​លោក ពាក់​មី បទ​របស់​លោក ពាក់មី គឺ​បទ​លោក ពាក់មី ល្អ​ជាង​ឆ្ងាយ​ណាស់។ បទ « First Lady » នេះ ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ម៉ាត់ គឺ​សុទ្ធ​តែ​ទាញ​ទម្លាក់​មនុស្ស​ស្រី​ឲ្យ​សឹង​តែ​ស្មើ​នឹង​ទាសករ​របស់​មនុស្ស​ប្រុស​ទៅ​ហើយ។ ខ្ញុំ​នឹង​លើក​យកតែ​ចំណុច​សំខាន់ៗ​មួយ​ចំនួន​ដើម្បី​វិភាគ​មើល។

Side Note: I hope you realize the sacrifices I’ve made by writing this post. I had to listen to the song numerous times. I was so close to shooting myself… កាល​ពី​ម្សិល​មិញ ខ្ញុំ​បាន​ប្រទះ​ភ្នែក​ឃើញ​បទ​ចម្រៀង​ថ្មី​មួយ​របស់​លោក ពាក់ មី ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា «អា​មុំ​ពុំ​ពីត»។ ពេល​ឃើញ​ហើយ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ស្តាប់​ទេ ព្រោះ​ដឹង​ថា បើ​ស្តាប់​ហើយ ច្បាស់​ជា​ខឹង​ហើយ។ ប៉ុន្តែ​ហេតុ​តែ​ឆ្ងល់ ខ្ញុំ​ក៏​ចុច​មើល​ទៅ។​

Credit: telegraph.co.uk ទោះ​ជា​នៅ​សម័យ​នេះ​ក៏​ដោយ នៅ​ក្នុង​សង្គម​មួយ​ចំនួន ក៏​ដូច​ជា​សង្គម​ខ្មែរ រឿង​ផ្លូវ​ភេទ​ជា​រឿង​មួយ​ដែល​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​រឿង​មួយ​កខ្វក់ និង​មិន​គួរ​និយាយ។​ ជា​ពិសេស​ដោយ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ហើយ​ជា​មនុស្ស​ស្រី​ទៀត ពេល​ណា​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ពី​បញ្ហា​ផ្លូវ​ភេទ​ហ្នឹង ច្បាស់​ជា​មាន​គេ​និយាយ​ហើយ​ថា ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​មិន​ល្អ មនុស្ស «អាស» ឬ​មិន​គោរព​តាម​ប្រពៃណី​ដ៏​ផូរ​ផង់​របស់​ខ្មែរ​យើង។ ប៉ុន្តែ​បើ​គិត​មក​វិញ វា​គួរ​តែ​ជា​ពេល​មួយ​ដែល​ក្មេងៗ យុវវ័យ​គួរ​តែ​ចាប់​ផ្តើម​បើក​ចំហ និង​និយាយ​ពី​រឿង​ផ្លូវ​ភេទ​នេះ​ហើយ។

This article took me a long time to write. After the last Khmer article I wrote about “Virginity” went viral, I was drowned in all the comments, judgment, love, and hate. I knew that choosing to write about controversial topics like I do, I was bound to be judged and ridiculed. I have spent the last two weeks contemplating how I were to tackle this blog post; and I have decided to remain unbiased (at least as much as I can), blunt, honest and as bare-naked as I possibly can. 

For the English version, click here .  តាំង​ពី​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង​មក សង្គម​បាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ថា កើត​មក​ជា​មនុស្ស​ស្រី តម្លៃ​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​ស្ថិត​នៅ​លើ​ភាព​បរិសុទ្ធ ឬ​ព្រហ្មចារីយ៍​របស់​ខ្ញុំ ( ឬ​ព្រហ្មចារីនី , according to my professor)​ ។ « មនុស្សស្រី តែ​អស់​ហ្ស៊ីន ឬ​អស់​ព្រហ្មចារីយ៍ ដឹង​តែ​ចប់​ហើយ » ។ ឃ្លា​នេះ​ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​លឺ​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា​ចេញ​ពី​មាត់​មនុស្ស​មិន​ថា ស្រី ឬ​ប្រុស​ទេ។ ​គេ​ថា​ មនុស្ស​ស្រី​ដែល​អស់​ព្រហ្មចារីយ៍​មុន​រៀប​ការ គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​អាប់​ឱន​កិត្តិយស​គ្រួសារ ខូច​ប្រពៃណី​វប្បធម៌ ហើយ​អ្នក​ខ្លះ​គឹ​ថា​មនុស្ស​ស្រី​នោះ​ជា​មនុស្ស​ « អាស់ » ឬ « អស់​សាច់ » ។ សតវត្ស​ទី​២១​នេះ​ទៅ​ហើយ ទោះ​ជា​ប្រទេស​មួយ​ជឿន​លឿន​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ដោយ ក៏​នៅ​តែ​មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ដែល​ឲ្យ​តម្លៃ​មនុស្ស​ស្រី​តាម​រយៈ​ព្រហ្មចារីយ៍​នេះ​ដែរ។

ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​មើល Facebook ពេល​ណា ដឹង​តែ​មាន​រឿង​ត្រូវ​ហួស​ចិត្ត​រហូត។ កាល​ពី​ថ្ងៃ​ពុធ​នេះ​ មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​បាន Tag ខ្ញុំ​ចូល​ក្នុង​រូប​របស់​នារី​ម្នាក់​ដែល​គាត់​ពាក់​អាវ​វាល​ខ្នង និង​ខោ​ខ្លី ដែល​បង​ប្រុស​ម្នាក់​គាត់​បាន Post ហើយ​គាត់​បាន​និយាយ​ថា សម្លៀក​បំពាក់​នារី​ម្នាក់​នោះ​គឺ​បំផ្លាញ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ ហើយ​ថែម​ទាំង​ប្រៀប​ធៀប​គាត់​នឹង​ស្រី​បារ​ទៀត។ គិត​ទៅ​ខ្មែ​យើង ឲ្យ​តែ​គេ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​យើង​មិន​ពេញ​ចិត្ត គឺ​ដឹង​តែ​បំផ្លាញ​ប្រពៃណី​តែ​ម្តង។ គួរ​តែ​មាន​ពាក្យ​រិះ​គន់​ថ្មី​ហើយ។

I have a funny story to share just to get you all hyped up for the weekend. I was going to one of the ministries earlier today to do an interview for an article. If you don't know me in person, you should probably know that I normally go around in denim shorts or above knee-length skirt/dress. Basically, I don't like wearing long bottoms because this is Cambodia we're talking about. The weather can get as high as 30 degrees. It's summer all year round.

Note: My blog is now bilingual. Please scroll down for the English version. កាលពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍នេះ ពេលខ្ញុំមកដល់ Office ខ្ញុំក៏បើកមើល Facebook ដូចរាល់ដង។យើង​ដឹង​ស្រាប់​ហើយថា សម័យឥឡូវនេះ បើបើកកុំព្យូទ័រភ្លាម មនុស្សភាគច្រើនដឹងតែចូលទៅ Facebook ហើយ។ ឲ្យតែខ្ញុំបើក Facebook ដឹងតែមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំខឹងហើយ តែធ្វើម៉េច បើ​មិនចូល Facebook ព័ត៌មានដឹងមិនទាន់គេ។ ពេលចូលទៅលើកនេះ ក៏ឃើញគេនាំគ្នា Share រឿង​រូប​អាក្រាតរបស់ ទេព បូព្រឹក្ស។

Let me share with you a very clever analogy about sexual assault that I wish I was the one who came up with it. Unfortunately, I found it on twitter. Here goes:

I am not one of the extremists who advocates for women to stop shaving and burning bras. However, lately, I've been exploring a lot of new ideas, and I start wondering why is it that women have to wear bras all the time. Frankly, and I'm sure most women would agree with me, bras are very uncomfortable. The best part of coming back home is taking off my bra. But since it's so uncomfortable, why do we keep on doing it to ourselves?

Image via hercampus.com Love is in the air. It's that time again -- it's Valentine's Day, also known as Saint Valentine's Day or the Feast of Saint Valentine. I never intended on writing this post at all until the controversies revolving around this celebration that arose several days ago. I'm all up for love, so I love Valentine's Day. It's a rosy day filled with all sorts of cheesy romantic stuff. However, Cambodia has somehow condemned this celebration.

This is a quick little ranting post that I decided to whip up because I need to get it off of my chest. Several months go, Meghan Trainor came out with a song called "All About That Bass". That song got so popular that it dominated the Billboard Hot 100. I never heard that song until a few weeks ago when my music professor played it in class to demonstrate the differences between classical music from Beethoven's time to popular music in our time. I would love to point out all the things that are wrong with today's music, but I want to talk about the message that today's media is sending out to kids and young people.

I never want to ever explain myself for anything I do because I believe that I don't owe anyone anything for my own decision, but right now, I feel like I have to make this clear. 

“I heard she lost her virginity,” whispered the twelve-year-old me to half a dozen of my friends listening. We were in the sixth grade. Rumors were sparkling like fire about how one of our classmates had had sex with her boyfriend. It’s scary to think how a 12-year-old girl could be so influenced by social norms. It’s even scarier to think that it’s generally perceived that once a woman loses her virginity, she automatically is considered as a “bad” person. Seven years later, I’m lying on my bed, writing this article, wishing someone could have told the 12-year-old me what I’m about to tell you right now. It would’ve saved the poor girl that I trashed talk a lot of shame and hurt.