A Dose of Cath

The porch swing swayed gently in the wind, her light weight no longer anchoring it down. The creaking a sigh so soft she could barely hear it. It shouldn’t come as a surprise. There was much that her ears had missed these days—the chirping of the morning birds, the rustling of the leaves in the breeze, the pitter-patter of the rain kissing the window sills.

I realized that my recent blogs have been rather morbid and cynical. It's a reflection of my moods and the stage of life that I'm in, but I understand that negativity won't propel you forward much, so I'm writing this blog, which I hope will be uplifting for you and a healing process for me. For all you dreamers out there who feel dejected; for those of you who are dealing with one rejection after another, and are thinking of giving up, this one is for you.

On a clear Sunday morning, I walked through the gate of a primary school, Pi Thnou Primary School, in Battambang. The yellow buildings with spots of washed-out paint surrounding a sizable yard sent pangs of nostalgia with every step I took. But most of all, it was the smiling faces of children and young teens that sent me back to the time when I was their age—relishing in my innocence without a care in the world.

When I saw Meghan and Prince Harry's decision to leave their roles as senior royals, I completely understood. I saw how the media has been treating her. They were vicious and vindictive for absolutely no valid reason. I empathized with her. A few years ago, I wouldn't have understood. But last year, I had the biggest revelation of my life when my entire life was torn, picked apart and scrutinized by the general public, leaving me standing there bare as if I was stark naked for millions of people to see.

This particular post is not going to be cheerful. The words to this came to mind as I was cocooned deep in my blanket, trying to squeeze my eyes shut, but flashes still running through my mind. My head was a turmoil of emotions, most of which were not very pleasant. If you are sad or are experiencing depression, this post will probably trigger you. But that's life; it's not all sunshine and rainbow. At one point in life, most of us would say, "My life sucks." I have been there, even got the full membership, though I only visit from time to time.

"What's your career plan?" "Where do you see yourself in five years?" Maybe it's because I recently turned 25, or maybe people think I'm this extremely organized and orderly person who has it all planned out; but lately, I have been on the receiving end of these questions a lot. Every time it's uttered out, a flutter of panic rises like a lump in my throat, and I have to swallow a few times to respond. 

[English Below]   តើវាជា​ការបន្លើសដែរឬទេបើសិនជាខ្ញុំនិយាយថា ការរំលោភបំពានផ្លូវភេទ គឺជាអ្វីដែលស្រ្តីគ្រប់​រូបនៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​តែងតែមានកង្វល់រហូត? វាមិនមែនជាការបន្លើសនោះទេ ខ្ញុំនឹងបកស្រាយ។

 [English below] ក្នុងនាមជាអ្នកធ្វើប្លុកវីដេអូដែលប្រឆាំងតទល់ទៅនឹងការមិនជឿនូវពាក្យសម្តីរបស់ជនរងគ្រោះខ្ញុំមិនដឹងថា ប៉ុន្មាន​ដងទេដែលគេមកសួរខ្ញុំថា​ «បើម្នាក់នឹងត្រូវគេរំលោភមែន ហេតុអ្វីបានមិនទៅប្តឹងប៉ូលីសឲ្យលឿនៗ?» ហើយគេតែងតែនិយាយទៀតថាជនរងគ្រោះនោះកុហកដើម្បីចង់បានលុយ។

[English Below] តើហេតុអ្វីបានជាមនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សាលើផ្លូវភេទ?   និយាយមែន សាកគិតមួយប្រហែលមួយនាទីអំពីមូលហេតុវាទៅមើល។ ​ តើហេតុអីទៅ? នេះមិនមែនជា​សំនួរ​សួរ​ចោលនោះទេ ព្រោះខ្ញុំនឹងព្យាយាម​រ៉ាយរ៉ាប់ប្រាប់ពីមូលហេតុ ឬ ឬសគល់នៃបញ្ហា​តាមការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​ខ្ញុំ។ 

[English Below]   ជូនចំពោះជនរងគ្រោះទាំងអស់ ខ្ញុំសរសេរលិខិតមួយនេះ មិនមែនក្នុងនាមជាអ្នកជ្រោមជ្រែងជនរងគ្រោះអំពើហិង្សាផ្លូវភេទ ឬ ជាអ្នកគាំពារសិទ្ធិមនុស្សអ្វីធំធេងនោះទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់និយាយពីរឿងនេះក្នុងនាមជាបុគ្គលម្នាក់ ទៅបុគ្គលម្នាក់ទៀត។ អ្នកអាចគិតថាខ្ញុំដូចជាមិត្តភក្តិម្នាក់ក៏បាន តែខ្ញុំមិនមែន​សរសេរលិខិតនេះ​ដើម្បីចង់បង្ខំឲ្យអ្នកបំផ្លេច ឬ បោះបង់គំនិតរបស់អ្នក ឬក៏យ៉ាងម៉េចនោះទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែ​ចង់ផ្តល់ការ​គាំទ្រមួយផ្នែកតូចតែប៉ុណ្ណោះ។

[English Below]   ខ្ញុំធ្លាប់បានលឺរឿងជាច្រើនមកហើយ។ រឿងដែល​ពិតជាមិនគួរឲ្យចង់ជឿ ប៉ុន្តែក៏មិនមានអ្វីគូរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលដែរ​នៅក្នុងសង្គម​ដែលយើងរស់​នៅ​រាល់ថ្ងៃនេះ។​ រឿងទាំងនេះ​វាមិនមានប្រភពជាក់លាក់ ឬកើតឡើងលើតែមនុស្សម្នាក់នោះទេ ហើយវាក៏មិនមែនជារឿងដែលកម្រមាននោះដែរ។ ខ្ញុំបានលឺ​ពីរឿងដែលស្រ្តីត្រូវបាន​រំលោភបំពាន​ផ្លូវភេទ ហើយឪពុកម្តាយរបស់ជនរងគ្រោះនោះមិនហ៊ានយកកូនទៅពេទ្យ​ដោយសារតែ​ខ្លាច​អ្នក​ជិតខាងនឹងដឹងថាកូនខ្លួនឯងបាត់បង់ព្រហ្មចារីយ៍ ឬ ក៏ត្រូវបានអសោចកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារ ហើយ​មិន​មានអ្នកណាយកកូននោះទៅធ្វើប្រពន្ធ។ ពេលដែលលឺរឿងនេះហើយ ក្នុងចិត្តខ្ញុំពោរពេញ​ដោយ​កំហឹង លាយឡំជាមួយនឹងការអាណិតដែរ តែភាគច្រើនគឺខឹងតែម្តង​ ហើយនិងការងឿង​ឆ្ងល់​យ៉ាងសម្បើម។ 

តាមពិតទៅខ្ញុំបានសង្កេតឃើញជាយូរមកហើយ ថាមនុស្សជាច្រើនតែងតែមិនដឹងថាត្រូវធ្វើ ឬ និយាយអ្វីនៅពេលដែលនរណាម្នាក់ដែលគេស្គាល់ទទួលរងការរំលោភបំពានផ្លូវភេទ។ វា​កាន់​តែលំបាកនៅពេលដែលបុគ្គលនោះជាជនរងគ្រោះផ្ទាល់ពីការរំលោភបំពានផ្លូវភេទ។ បន្ទាប់ពី​ទទួល​រងអំពើដ៏ស្មោគគ្រោកនោះភ្លាមៗ ខ្ញុំមិនហ៊ានសូម្បីតែស្រម៉ៃពីអ្វីដែល​ជនរងគ្រោះជួបប្រទះ​នៅពេលនោះ ភាពភ័យខ្លាច ភ្លាមអស់សង្ឃឹម ការភាំងស្មារតីមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី​បន្ទាប់ពី​ហេតុការណ៍​នោះ គឺជាបទពិសោធន៍ដែលគួរឲ្យខ្លាចមួយដែលមិនអាចស្មានបាន។ 

I can't complain. I mean I shouldn't complain. Choosing this path, I knew from the beginning that if things worked out, I would be baring myself out there to the public, putting myself and my image to the rest of the world to praise...to criticize. After all, how could I not have known this when I set up the camera and saw that blinking red light? When the views went up, those weren't mere numbers. Those were sets of eyes that scrutinized my every move. I prepared for it all, and yet, I found that no amount of preparation could fully allow a person to absorb the tidal wave of opinions, most of the time unsolicited, upon their own image. My privacy went out the window. I became a public figure.

ពេលណាដែលអ្នកត្រូវចាកចេញពីដៃគូរបស់អ្នក៖ ការចងសម្ព័ន្ធស្នេហាដែលល្អ និង សញ្ញានៃដៃគូដែលរំលោភបំពាន​លើសិទ្ធិសេរីភាព​របស់អ្នក តាំងពីតូចមក ខ្ញុំជឿថាអ្នកទាំងអស់គ្នាក៏ដូចខ្ញុំដែរ គឺតែងតែគិតថានឹងទទួលបានស្នេហា  ចប់​ដោយ​បរិបូណ៌ដែលសប្បាយរីករាយ ហើយអង្គុយមើលព្រះអាទិត្យអស្តង្គតជាមួយនឹង​មនុស្ស​ដំបូងដែលយើងស្រលាញ់តរៀងទៅ។ តែតាមពិតវាមិនមែនសុទ្ធតែបែបនឹងទេ អាចថាកម្រនឹង​កើត​ឡើងទៀតផង។ ខ្ញុំគិតថាការដែលយើងជឿទៅលើ​គំនិតខាងលើនេះធ្វើឲ្យយើងបង្ខំ​ចិត្តនៅក្នុងទំនាក់ទំនងដែលមិនល្អ ដែលមានដៃគូបំផ្លិចបំផ្លាញផ្នែកផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកទៀតផង។ តែសួរថា ធ្វើម៉េចបានយើងដឹងថាដៃគូរបស់យើងបង្កហិង្សាផ្នែកផ្លូវចិត្ត និង រំលោភបំពានសិទ្ធិ​សេរីភាពរបស់យើង? ហើយថាតើធ្វើបែបម៉េចបានយើងអាចកសាងទំនាក់ទំនងមួយដែលល្អបាន?

នៅក្នុងប្លុកមុនៗរបស់ខ្ញុំ យើងបានសិក្សាអំពីអំពើហិង្សាលើផ្លូវភេទ ការបៀតបៀនផ្លូវភេទ ថាតើអ្នកណា ខ្លះជាជនរងគ្រោះ និង អ្នកប្រព្រឹត្តនៃអំពើទាំងនេះ។ អ៊ីចឹង ថ្ងៃនេះយើងនឹងបន្តពិភាក្សាអំពីប្រធានបទនេះ ជាមួយនឹងពាក្យដែលយើងតែងតែនិយាយថា «ការបំពានខាងផ្លូវភេទ»។ ដូចនេះ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមវែក ញែក អត្ថន័យរបស់ពាក្យនេះ ពីព្រោះខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញមនុស្សច្រើនណាស់ដែលប្រើពាក្យនេះមិនត្រឹមត្រូវ ឬ ប្រើប្រាស់ពាក្យនេះជំនួសពាក្យមួយទៀតដែលមិនមានអត្ថន័យដូចគ្នាទាល់តែសោះ។ ទាល់តែ ពេល ដែល យើងដឹងពីអត្ថន័យរបស់ពាក្យទាំងនេះ ទើបយើងអាចយល់ពីបញ្ហានៅជុំវិញ អំពើហិង្សាលើ ផ្លូវភេទបានច្បាស់លាស់។ ខ្ញុំតែងតែជឿជាក់ថា យើងគួរព្យាយាមរៀនសូត្រពីបញ្ហាមួយឲ្យបានអស់ ពី សមត្ថភាពមុននឹងពេលដែលយើងវាយតម្លៃទៅលើវា ឬ បង្កើតមតិជុំវិញបញ្ហាទាំងអស់នោះ។ ហើយ អត្ថបទនេះគឺជាកំណត់ត្រានៃអ្វីដែលខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវឃើញទៅលើប្រធានបទនេះ។

នៅថ្ងៃបុណ្យនៃសេចក្តីស្រលាញ់ខាងមុខនេះ៖ ការរួមភេទមិនមែនជាបិសាចនោះទេ តែការរួមភេទដែលមិនមានការព្រមព្រៀងដោយស្ម័គ្រចិត្តទើបជាបិសាចពិតប្រាកដ មនុស្សនីមួយៗតែងមានរបៀបសប្បាយផ្សេងៗគ្នានៅពេលដែលពួកគេចង់អបអរសាទរអ្វីមួយ។ ទិវានៃក្តីស្រឡាញ់គឺមិនខុសគ្នាទេ។ ដំបូងបង្អស់ ខ្ញុំមិនគិតថាថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់ គឺផ្តាច់ មុខសម្រាប់តែគូស្នេហ៍ទេ។ ខ្ញុំធ្លាប់មើលរឿងភាគអាមេរិកមួយដែលមានឈ្មោះថា « Parks and Recreation » ហើយតួឯកស្រី Leslie Knope បានប្រារព្ធទិវានៃក្តីស្រឡាញ់ក្នុងលក្ខណៈមួយយ៉ាងប្លែក គឺគាត់នាំមិត្តស្រីៗរបស់គាត់ទាំងអស់ទៅញ៉ាំអីជាមួយគ្នា ហើយនិយាយពីភាពសំខាន់ របស់ ពួកគេនៅក្នុងជីវិតរបស់នាង។ សប្បាយម្យ៉ាងដែរ។ និយាយពីរឿងនេះហើយ ខ្ញុំនៅតែថាភាព សប្បាយរីករាយនៃទិវានៃក្តីស្រឡាញ់គួរតែអាស្រ័យលើបុគ្គលម្នាក់ៗថានឹងប្រារព្ធពិធីនេះជាមួយ អ្នកណា ហើយតាមរបៀបណា។ អ្នកខ្លះធ្វើវាជាមួយគ្រួសារ ខ្លះជាមួយមិត្តភក្តិ ហើយភាគច្រើន ជាមួយនឹងគូស្នេហា។

I can't remember the last time I wrote a blog. You might notice that I have posted a new blog post every few weeks or so, but that is not what I meant. I can't remember the last time I wrote a blog that was purely for my own pleasant -- a string of unadulterated thoughts made visible in the forms of words on your device, flowing from my restless fingertips.  The blog posts that have been posted here for the last two years were work. That is not to say that I didn't enjoy crafting them out, but they had to be checked and edited by the organizations that I produced those for. They served a purpose. There was a team behind those blog posts. I missed the feeling of having nothing between you and the world as you publish your inner thoughts, which was the reason why I made that first leap into blogging in the first place. And thus, here I am. Back in the flesh -- the digital flesh that is. Now, I didn't plan on blogging again, not the way I used to. I have been caught u...

[English Below] « ម្នាក់ស្រីនឹងដឹងតែកុហកហើយ។ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងទេថាបុរសប៉ុន្មាននាក់ ត្រូវបានជាប់គុក ដោយសារ តែមនុស្សស្រីកុហក?! » « សង្សារនឹងគ្នាហើយ នៅថារំលោភទៀត? ថ្ងៃមុនឃើញទើបតែថើបគ្នាសោះ! » « ខ្ញុំមិនជឿទេ។ ម្នាក់ស្រីនឹងដោយសារចង់បែកគ្នាឬមួយក៏ធ្វើបាបម្នាក់ប្រុសនឹងទេ។ » ម្ដងហើយម្ដងទៀតខ្ញុំតែងតែឃើញនូវខមមិនទាំងនេះនៅក្រោមរឿងរ៉ាវរំលោភស្ទើរតែទាំងអស់លើកលែងតែ ក្នុងករណីណាដែលជនរងគ្រោះត្រូវគេសម្លាប់ ឬរឿង រំលោភដែលពាក់ព័ន្ធនឹងជនរងគ្រោះ ដែលមានអាយុ ក្រោម 13 ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ដែលមហាជន មិនវាយ តម្លៃថាជារឿងប្រឌិត។ អ៊ីចឹងមានន័យថាបើសិន ជាជនរងគ្រោះ មិនស្លាប់បាត់បង់ជីវិត ឬ មិនមែនជាកូនក្មេង ភាគ ច្រើនគាត់សុទ្ធតែកុហកចឹង? តាមពិតការគិតបែបនេះ ជា ការយល់ខុសដ៏ធំមួយ ដែលរារាំងមិនឲ្យ ជនរងគ្រោះ ពិតហ៊ានចេញមកនិយាយ ឬ ដាក់ពាក្យបណ្ដឹង។ មាន ករណីខ្លះទៀតនៅក្នុងសង្គមយើង ក៏ដូច ជា សង្គមផ្សេងៗទៀតនៅលើពិភពលោក ជនរងគ្រោះ ភាគច្រើន ជាមនុស្សស្រី ត្រូវបានបង្ខំឲ្យ រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ជាមួយនឹងជនដែលប្រព្រឹត្តបទល្មើសនោះទៅទៀត។

[English Below] ក្នុងអំឡុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះដែលខ្ញុំបានធ្វើការនៅក្នុងវិស័យអប់រំផ្លូវភេទ និង សកម្មជនសិទ្ធិ ស្មើគ្នា ខ្ញុំតែងតែត្រូវបានគេសួរខ្ញុំថា៖ តើខ្ញុំអាចបែងចែកអាកប្បកិរិយារួសរាយរាក់ទាក់ធម្មតាពីការ បៀតបៀនផ្លូវភេទតាមរបៀបណា ?  

បម្រាម៖ ខ្លឹមសារខាងក្រោមអាចនឹងរំលឹកនូវការចងចាំនៃអំពើហិង្សាផ្លូវភេទរបស់មនុស្សមួយចំនួន   អ្នកទាំងអស់គ្នាសាកគិតមួយភ្លែតទៅមើល។ តើអ្នកដែលធ្លាប់ទទួលរងអំពើហិង្សាផ្លូវភេទមានរូបរាងមុខមាត់ដូចម្តេច ? ពួកគេជាអ្នកណា ? តើពួកគេមានភេទអ្វី ? ហើយមានបុគ្គលិកលក្ខណៈដូចម្តេច ? ខ្ញុំជឿថាមិនមានមនុស្សច្រើនអ្នកទេដែលស្រម៉ៃឃើញបុរសមាឌធំម្នាក់ដែលមានកម្ពស់ជិត ២ ម៉ែត្រ ហើយទម្ងន់ ១១១ គីឡូទេមែនទេ ? ប៉ុន្តែលោក Terry Crews ដែលមានរូបរាងបែបនេះ បានជួបប្រទះហេតុការណ៍បៀតបៀនផ្លូវភេទមួយនៅពេលដែលគាត់ត្រូវបានចាងហ្វាងផលិតកម្មហូលីវូឌម្នាក់ចាប់ស្ទាបប្រដាប់ភេទរបស់គាត់នៅពិធីជប់លៀងដ៏ធំមួយ។